Delen.

Jaren bedenken en bouwen aan een wereld. Maandenlang plotten en schrijven. 

En dan staat er een leesbaar verhaal. Van wat ik begrepen heb is dit het moment waarop er twee dingen kunnen gebeuren: afronden en op de plank leggen, of doorzetten en met de wereld delen. En dat klinkt gek, want iedereen die een boek schrijft wil het toch delen met de wereld? Nou, nee. Genoeg schrijvers halen hun plezier uit het schrijven en niet zozeer uit het publiceren van hun verhaal. En ik begin dat nu best goed te snappen. 

Want hoewel ik mijn avontuur-in-drie-delen ben aangegaan met het idee uiteindelijk fysieke boeken in handen te hebben, is de uiteindelijke drempel om je eigen tekst te delen behoorlijk hoog. Het is persoonlijk. Je maakt jezelf kwetsbaar. En bovenal moet je jezelf open durven stellen voor (opbouwende) kritiek en mensen die het gewoonweg niets vinden. Je moet het maar durven.

Gelukkig zijn er een aantal mensen in mijn omgeving die bekend zijn met het genre van mijn boek. Nog belangrijker: ze zijn bereid mijn boek te lezen, wetende dat er vast nog revisies aan moeten komen. Een handvol fantastische proeflezers die, hopelijk, het verhaal kunnen waarderen en die dingen eruit pikken die ik via tekst probeer over te brengen.

Mijn wereld is nu van jou, lieve proeflezer. Geniet ervan.

Liefs,
Marie-José