Standalone...

Oké, leuk zo'n term. En wat houdt dat dan in? Vrij simpel: in de meeste series die direct als serie geschreven zijn, rondt het eerste deel niet alle verhaallijnen volledig af. Je hebt in dat geval namelijk een boekboog en een serieboog. Som rondt in ieder geval niet alles af wat gestart wordt en hierdoor blijft een groot deel van het plot bewust openliggen. Niet erg, en vaak juist gewenst, als deel twee, drie, vijfentwintig er nog achteraan komt. Maar een onaf verhaal is lastig te verkopen als eerste en potentieel enige boek.

En ergens wist ik dat natuurlijk al wel... dat was vorige maand immers ook al te lezen.

Toch bleef het eigenwijze deel in mij (geloof mij, dat is alom aanwezig) stug doorbouwen op 'het hart van Poppenspeler', ofwel: de trilogie Som, Lume, Nos. Maar degene die een klein beetje mijn Schrijfprojecten pagina in de gaten gehouden hebben, zullen gezien hebben dat er meer in de planning zat en zit. En stiekem behoorlijk wat in de schrijffase.

De Wijde Wereld in.

Ik heb mijzelf wat rust gegeven deze zomer. En uit rust komt ook een hoop moois:  personages, gebieden, verhalen... Poppenspeler is natuurlijk een wereld met regels, wetten, een magiesysteem dat behoorlijk hard is* (en zacht* beschreven) en een flinke geschiedenis. En waar geschiedenis bestaat, zitten vertellingen waarvan een deel geen plek (meer) heeft in de originele trilogie. 

Sommige personages die slechts vluchtig voorbij komen verdienen bijvoorbeeld een groots of juist klein eigen verhaal. Tohezza uit Som bijvoorbeeld, met zijn woorden zo zacht als honing die je raken als een hamer (en een uiterlijk dat het personeel van de tolpoorten in Truar met bibberende knieën achterlaat). Of Beti, die weliswaar een belangrijke bijrol heeft, maar een onuitgesproken geschiedenis kent die haar in Lume en Nos achtervolgt...

De wereld is groter dan alleen de trilogie. Veel groter.

Want Poppenspeler staat. Som is voor nu afgerond. Lume is in eerste versie, Nos staat in de steigers. Het begin en het einde van de trilogie is geschreven en die loopt echt niet weg. Maar Som gaat niet omgebouwd worden tot iets wat het niet is: een volledig afgerond verhaal met een kop en een staart binnen pak 'm beet 100k woorden om het makkelijker uitgeefbaar te krijgen. Het is geen standalone. Dat wil het ook niet zijn.

En toen kwam Mìr, een verhaal van zowel toen als nu, voorbij de grenzen van Som en de Orde. Een afgerond verhaal, ofwel: een standalone binnen 90.000 woorden**. Zomaar uit de hoge hoed! 

September Schrijfmaand als jumpstart.
 

Grapje, Mìr is vrijwel altijd een onderdeel geweest van de geschreven wereld zonder onderdeel te zijn van de trilogie, en ook al vroeg ruw uitgedacht. Het leek me namelijk wel een goed idee, toen ik zo'n beetje op een derde van het schrijven van Som was (zo ongeveer daar waar Nez zichzelf tegenkomt) om een zijafslag te maken in de vorm van een Prequel zonder echt een prequel te zijn. Volledig afgerond, maar met haakjes richting de trilogie (en terug) voor de oplettende lezer. 

En dat is waar ik me in September Schrijfmaand mee bezig heb gehouden. Het uitschrijven van Mìr. En ik ben stiekem net zo verliefd op het verhaal, als op de rest van Poppenspeler. Dat terwijl ik mijzelf een maand lang extra veel heb mogen omringen met inspirerende verhalen, medeschrijvers en het uitwisselen van ervaringen. Wat is schrijven en fantaseren en werelden bouwen toch een fantastische hobby!
 

Liefs,
Marie-José

*lees hier meer over harde en zachte magie, zoals beschreven door Brandon Sanderson.
** verwachtte lengte na editing en revisierondes.