Schrappen.

En hier en daar juist dingen toevoegen.

Ik dacht dat het slim zou zijn om licht verschillende versies bij proeflezers te laten landen om te testen wat werkt en wat niet. Het voordeel zou zijn, dacht ik, dat ik kon testen wat wel werkt en wat niet. Het nadeel (en dat is vele malen groter!) is dat je niet alle verbeteringen op dezelfde tekst kunt toepassen. En daardoor mis je een gewogen feedback omdat sommige keuzes nou eenmaal persoonlijk en smaakgebonden zijn. Bij deze les geleerd.

Gelukkig was de feedback overwegend positief, wat toch altijd spannend is. Het meest interessante verbeterpunt? Vertrouw op de lezer. Ik heb blijkbaar de neiging gehad op sommige momenten uitgebreider uit te leggen dan noodzakelijk. En dat herken ik: je wilt als schrijver zeker zijn dat een cruciaal punt landt. Maar het hoeft er ook niet met een bijl in te worden geslagen (en dat deed ik soms dus wel). 

En dat betekent: SCHRAPPEN. Ook die ene mooie zin, waarvan ik bij het schrijven ervan dacht dat deze koste wat het kost in het verhaal moest blijven, en nu dus toch sneuvelt. Welke nu in een apart document geparkeerd staat voor later gebruik, dat dan weer wel. Pijnlijk, en noodzakelijk. Wel terechte kritiek.

Het grappige is dat ik op andere plekken blijkbaar te summier ben geweest, waardoor belangrijke plotlijnen en motieven daar juist slecht landen. Dus al met al is het eindresultaat nog steeds een manuscript van om en nabij de 105 duizend woorden. Maar wel eentje die, ondanks dat een aantal darlings afgeslacht zijn, ontegenzeggelijk beter is geworden. Hoppa!

Liefs,
Marie-José