Proost.

Het allereerste zaadje. Zeven jaar geleden.

Als verhalenverteller zie je overal een plot, een scène, een zin, een gebaar. Voor dit verhaal begon de eerste flits van inspiratie dichtbij de plaats die ik thuis noem: de Parade in Den Bosch. De kathedraal aan dat plein om precies te zijn. En dan niet alleen het uiterlijk (fantastisch) of het binnenwerk (magistraal), maar juist de locatie en het aangezicht.

Om te snappen wat ik bedoel, is wellicht wat uitleg nodig. Den Bosch is een stad gebouwd op een zandheuvel tussen het water. En vrijwel boven op die heuvel werd in de middeleeuwen een kerk gebouwd; het eerste begin van wat nu de beroemde gotische kathedraal Sint-Jan is. Door de eeuwen heen is de stad gegroeid tot in de verre omtrek. Maar vanuit elke hoek van waaruit je de stad kunt benaderen, steekt ook nu nog één toren overal bovenuit: die van de Sint-Jan. Als een stilstaand object in een doordraaiende wereld. Onverwoestbaar.

En zoals het hoort, gaat mijn brein dan associëren tot in het oneindige. Het is een katholieke kerk, beroemd om zijn - nou ja - kleurrijke geschiedenis. Macht en tegenmacht. Orde in (geestelijke) chaos. Volgens de leer dan. Maar de Sint-Jan herbergt een heel aards feitje: de luchtbogen van de steunberen (de ondersteunende bogen die de zwaarte van het bouwwerk op zijn plek houden) zijn versierd met religieuze afbeeldingen, afgewisseld met doodnormale mensen. Arbeiders, dromers, dronkaards en klunzen. Niet om de spot met hen te drijven, maar om de realiteit van het leven te tonen.

Maar wat zou er gebeuren als de wereld standvastig stilstaat, zoals deze kerk? Hoe ziet de wereld er dan uit? En hoe zouden de mythische wezens en normale mensen die de kerk nu versieren daarmee omgaan? Hoe zouden ze met elkaar omgaan? Jaren aan bvragen, redeneren, berekenen en worldbuilding volgden. Wat-als vraag volgde op wat-als vraag. Tot de verhalen zichzelf aandienden.

Ruim 110.000 woorden later (eerste versie!) staat het eerste deel van een verhaal over een stilstaande wereld op papier. In niets is de Sint-Jan meer terug te vinden: de altijd zichtbare kathedraal van de plek die ik thuis noem, is slechts inspiratie geweest. En een verhaal over de luchtboogbeeldjes laat ik graag aan anderen over. Hoewel sommige figuren wel degelijk in bepaalde mate terugkomen in mijn verhaal…

Moraal van het verhaal?

Inspiratie is overal. Klein en groots. En dichterbij dan je denkt.

Voor nu geniet ik van een afgerond geheel van één uit drie.

Proost!

Liefs,
Marie-José